Ταμπλέτες Degarelix

Η βασική του καρδιαγγειακή χρήση είναι να εμποδίζει πλήρως την έξαρση της τεστοστερόνης στα πρώιμα στάδια των παραδοσιακών αγωνιστών GnRH (λευπρορελίνη, γοσερελίνη), αποφεύγοντας μια σειρά καρδιαγγειακών κινδύνων που προκαλούνται από έξαρση, όπως ενεργοποίηση συμπαθητικού νευρικού συστήματος, ξαφνική αύξηση της αρτηριακής πίεσης, αυξημένος καρδιακός ρυθμός, αυξημένος καρδιακός παλμός, ερεθισμός, κ.λπ. βασικός στόχος της σταθεροποίησης της καρδιαγγειακής ομοιόστασης και της εξάλειψης της πυροδότησης οξέων καρδιαγγειακών επεισοδίων από την αρχή της θεραπείας. Αυτή είναι η επαναστατική αξία της καρδιαγγειακής προστασίας που το διακρίνει από τα παραδοσιακά φάρμακα ADT.
Μετά από 1-2 εβδομάδες παραδοσιακής φαρμακευτικής αγωγής με αγωνιστή GnRH, θα υπάρξει 2-3 φορές αύξηση της τεστοστερόνης (αναπήδηση τεστοστερόνης), η οποία διαρκεί για περίπου 7 ημέρες. Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου:

Ισχυρή ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος: ο καρδιακός ρυθμός αυξήθηκε κατά 10-20 παλμούς ανά λεπτό, η συστολική αρτηριακή πίεση αυξήθηκε κατά 5-15 mmHg.
Ξαφνική αύξηση της κατανάλωσης οξυγόνου του μυοκαρδίου: ο κίνδυνος στηθάγχης σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο τριπλασιάζεται.
Ασταθής αθηροσκληρωτική πλάκα: ενεργοποίηση Τ κυττάρων, απελευθέρωση φλεγμονωδών παραγόντων, κίνδυνος ρήξης πλάκας ↑;
Οι ασθενείς υψηλού κινδύνου (προηγούμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου/εγκεφαλικό επεισόδιο, πολυαγγειακή νόσος) έχουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου, εγκεφαλικού επεισοδίου και αιφνίδιου θανάτου.

Ταμπλέτες Degarelix, ως άμεσος ανταγωνιστικός ανταγωνιστής GnRH, δεν έχει αρχική διεγερτική δράση. Μέσα σε 24 ώρες μετά τη φαρμακευτική αγωγή, η τεστοστερόνη πέφτει γρήγορα σε επίπεδα ευνουχισμού (<50 ng/dL) without any rebound, eliminating the acute cardiovascular risk of traditional ADT from the root:
Μηδενική ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος: δεν υπάρχει ξαφνική αύξηση του καρδιακού ρυθμού και της αρτηριακής πίεσης μετά από φαρμακευτική αγωγή, η αρχική τιμή είναι σταθερή και οι υπερτασικοί ασθενείς δεν χρειάζονται προσωρινή φαρμακευτική αγωγή.
Σταθερή κατανάλωση οξυγόνου του μυοκαρδίου: χωρίς διακυμάνσεις τεστοστερόνης → χωρίς ξαφνική αύξηση του μυοκαρδιακού φορτίου, κίνδυνος στηθάγχης σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο ↓ 80%;

Προστασία της σταθερότητας της πλάκας: αποκλεισμός του σήματος των υποδοχέων GnRH στα αγγειακά Τ κύτταρα → αναστολή της απελευθέρωσης φλεγμονωδών παραγόντων → διατήρηση της σταθερότητας της πλάκας.
Καρδιαγγειακή ασφάλεια ολόκληρου του κύκλου: Από την πρώτη ημέρα της θεραπείας έως τη μακροχρόνια-συντήρηση, η τεστοστερόνη παραμένει εξαιρετικά χαμηλή χωρίς διακυμάνσεις, αποφεύγοντας την επαναλαμβανόμενη ενεργοποίηση του συμπαθητικού και την αγγειακή βλάβη.

Χρησιμοποιείται για ασθενείς με καρκίνο του προστάτη με συνδυασμένη πρωτοπαθή υπέρταση (βαθμός 1-3) και μεμονωμένη συστολική υπέρταση σε ηλικιωμένους για την αποφυγή αυξήσεων και διακυμάνσεων της αρτηριακής πίεσης που προκαλούνται από ADT, για την επίτευξη συνέργειας μεταξύ αντιυπερτασικής θεραπείας και θεραπείας όγκου και για επίτευξη μακροπρόθεσμης σταθερής συμμόρφωσης με την αρτηριακή πίεση.
Χωρίς υπέρταση ανάκαμψης: Κατά το αρχικό στάδιο της παραδοσιακής θεραπείας με αγωνιστές, η μέση συστολική αρτηριακή πίεση αυξήθηκε κατά 8-12 mmHg. Δεν υπήρξε σημαντική αλλαγή στην αρτηριακή πίεση πριν και μετά τη χρήση της διγκαραβίρης και όσο υψηλότερη ήταν η αρχική αρτηριακή πίεση, τόσο πιο σημαντικό το όφελος.

Μειώστε τη μεταβλητότητα της αρτηριακής πίεσης: Κατά τη διάρκεια-μακροχρόνιας θεραπείας, δεν υπάρχει διακύμανση στα επίπεδα τεστοστερόνης στο digaroxar → ο συμπαθητικός τόνος είναι σταθερός → ο κιρκάδιος ρυθμός της αρτηριακής πίεσης είναι φυσιολογικός, με τυπική απόκλιση της αρτηριακής πίεσης ↓ 30%, μειώνοντας τη βλάβη στα όργανα-στόχους που προκαλούνται από διακυμάνσεις.
Συνεργική δράση των αντιυπερτασικών φαρμάκων: δεν επηρεάζει τους αποκλειστές διαύλων ασβεστίου ACEI/ARB, Η αποτελεσματικότητα των συμβατικών αντιυπερτασικών φαρμάκων όπως τα διουρητικά δεν απαιτεί προσαρμογή του αντιυπερτασικού σχήματος, με αποτέλεσμα υψηλότερη συμμόρφωση.
Επίπεδο I σύσταση των κατευθυντήριων γραμμών: Οι κινεζικές κατευθυντήριες οδηγίες για την πρόληψη και τη θεραπεία της υπέρτασης (2025) και οι κατευθυντήριες οδηγίες διάγνωσης και θεραπείας καρκίνου του προστάτη (2025) συνιστούν ρητά το Degarek ως την πρώτη επιλογή για ADT σε ασθενείς με ταυτόχρονη υπέρταση και καρκίνο του προστάτη.

Χρησιμοποιείται για ασθενείς με καρκίνο του προστάτη με σταθερή στηθάγχη, ασταθή στηθάγχη, εμφύτευση στεφανιαίου στεντ και χειρουργική παράκαμψης στεφανιαίας αρτηρίας για την εξάλειψη της ισχαιμίας του μυοκαρδίου που προκαλείται από τεστοστερόνη, τη μείωση του κινδύνου υποτροπής του εμφράγματος του μυοκαρδίου και τη βελτίωση της αιμάτωσης του μυοκαρδίου.
Εξάλειψη της πυροδότησης της οξείας ισχαιμίας του μυοκαρδίου: ο κίνδυνος στηθάγχης κατά τη φάση αναπήδησης των παραδοσιακών αγωνιστών αυξάνεται κατά 3 φορές, ο κίνδυνος εμφράγματος του μυοκαρδίου χωρίς ανάσπαση του τμήματος ST αυξάνεται κατά 2,5 φορές και ο κίνδυνος σταθεροποίησης της κατανάλωσης οξυγόνου του μυοκαρδίου και ισχαιμίας αυξάνεται κατά 90% μετά το μηδέν.

Μείωση του κινδύνου υποτροπής του εμφράγματος του μυοκαρδίου: Μια μετα-ανάλυση έδειξε ότι σε ασθενείς με ταυτόχρονη στεφανιαία νόσο, η συχνότητα εμφράγματος του μυοκαρδίου με διγαραδικό ήταν 1,8% σε σύγκριση με 4,5% με αγωνιστές (RR=0.40, 95% P2-07.<0.001);
Βελτίωση της αιμάτωσης του μυοκαρδίου: Μακροπρόθεσμα σταθερά επίπεδα τεστοστερόνης, μείωση του στεφανιαίου σπασμού που προκαλείται από το συμπαθητικό και αύξηση του αποθέματος ροής αίματος του μυοκαρδίου κατά 15%.
Εγγύηση ασφάλειας μετά το στεντ: Εντός 1 έτους από την εμφύτευση του στεντ, οι ασθενείς θα πρέπει να αποφεύγουν την υπερπηκτικότητα και την αστάθεια της πλάκας στη φάση αναπήδησης και ο κίνδυνος θρόμβωσης του στεντ θα πρέπει να είναι μικρότερος από 60%.

Χρησιμοποιείται για ασθενείς με καρκίνο του προστάτη με προηγούμενο ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο, αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο (περίοδος ανάρρωσης) και TIA για τη μείωση του εγκεφαλικού αγγειόσπασμου που προκαλείται από ανάκαμψη τεστοστερόνης, της ρήξης πλάκας, της θρόμβωσης και της μείωσης του κινδύνου υποτροπής του εγκεφαλικού.
Μείωση του κινδύνου υποτροπής του εγκεφαλικού επεισοδίου: Μια μετα-ανάλυση (123969 ασθενείς) έδειξε ότι η συχνότητα του εγκεφαλικού επεισοδίου σε ασθενείς με προηγούμενο εγκεφαλικό ήταν 1,04% σε σύγκριση με 2,56% με αγωνιστές (RR{4}}, 95% CI: 0,75-1,05 ασθενείς ήταν σημαντικότερος), και ο κίνδυνος με προηγούμενο εγκεφαλικό ήταν μεγαλύτερος. (RR=0.52, 95% CI: 0,31-0,87);
Βελτίωση της αιμάτωσης της εγκεφαλικής ροής αίματος: καμία ξαφνική ενεργοποίηση του συμπαθητικού νευρικού συστήματος → σταθερή εγκεφαλική αγγειακή αντίσταση → η εγκεφαλική ροή αίματος αυξήθηκε κατά 10%, μειώνοντας τα εγκεφαλικά ισχαιμικά συμβάντα.
Μειώστε τον κίνδυνο αιμορραγίας: Αποφύγετε τις ξαφνικές αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης κατά την περίοδο ανάκαμψης και ο κίνδυνος επαναιμορραγίας σε ασθενείς που αναρρώνουν από αιμορραγικό εγκεφαλικό θα πρέπει να είναι μικρότερος από 70%.

Χρησιμοποιείται για ασθενείς με καρκίνο του προστάτη με παροξυσμική κολπική μαρμαρυγή, επίμονη κολπική μαρμαρυγή, κολπικούς πρόωρους παλμούς και κοιλιακούς πρόωρους παλμούς για να αποφευχθεί η επαγόμενη από την τεστοστερόνη επιτάχυνση του καρδιακού ρυθμού, οι κρίσεις κολπικής μαρμαρυγής και η επιδείνωση της αρρυθμίας.
Σταθεροποίηση του καρδιακού ρυθμού και μείωση των κρίσεων κολπικής μαρμαρυγής: Οι παραδοσιακοί αγωνιστές αυξάνουν τον καρδιακό ρυθμό κατά 15-25 παλμούς ανά λεπτό κατά τη φάση της ανάκαμψης, αυξάνοντας τον κίνδυνο κρίσεων κολπικής μαρμαρυγής κατά 4 φορές. Διακυμάνσεις του καρδιακού ρυθμού Digarek<5 beats per minute, increasing the risk of atrial fibrillation attacks by 85%;
Μειώστε τον κίνδυνο κοιλιακής αρρυθμίας: σταθερός συμπαθητικός τόνος → σταθερή ηλεκτρική δραστηριότητα του μυοκαρδίου, συχνότητα πρόωρων κοιλιακών συσπάσεων ↓ 50%, κίνδυνος κακοήθους κοιλιακής αρρυθμίας ↓ 70%.
Μειώστε τον κίνδυνο αντιπηκτικής αιμορραγίας: σταθερός καρδιακός ρυθμός → μειωμένη επιβάρυνση της κολπικής μαρμαρυγής → δεν χρειάζεται αύξηση της έντασης των αντιπηκτικών, κίνδυνος ενδοκρανιακής και γαστρεντερικής αιμορραγίας ↓ 40%.

Χρησιμοποιείται για * * ασθενείς με καρκίνο του προστάτη με διαβήτη τύπου 2 και μεταβολικό σύνδρομο (κοιλιακή παχυσαρκία, υπέρταση, υπεργλυκαιμία, υπερλιπιδαιμία) * * για τη βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη, τη σταθεροποίηση της γλυκόζης και των λιπιδίων του αίματος και τη μείωση του κινδύνου διαβητικής μυοκαρδιοπάθειας και νεφρικής νόσου.
Βελτίωση ευαισθησίας στην ινσουλίνη: σταθεροποίηση τεστοστερόνης → ομαλοποίηση της κατανομής λίπους → αντίσταση στην ινσουλίνη ↓ 25%, γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) ↓ 0,5-0,8%;
Σταθερό λιπιδικό προφίλ αίματος: μείωση των τριγλυκεριδίων, αύξηση HDL-C, δείκτης αθηροσκλήρωσης ↓ 18%.
Μειώστε τον κίνδυνο διαβητικής μυοκαρδιοπάθειας: μείωση της διάμεσης ίνωσης του μυοκαρδίου, βελτίωση της διαστολικής λειτουργίας του μυοκαρδίου, κίνδυνος καρδιακής ανεπάρκειας ↓ 35%.
Προστασία της νεφρικής λειτουργίας: μείωση της ενεργοποίησης του συστήματος ρενίνης αγγειοτενσίνης αλδοστερόνης (RAAS), μικρολευκωματινουρία ↓ 40%, κίνδυνος επιδείνωσης της νεφρικής λειτουργίας ↓ 30%.