Οξεική ωκυτοκίνη 5 mg

Η δράση ξεκινά με τη δέσμευση στον συγκεκριμένο -υποδοχέα υποφαμίνης (OXTR) στη μεμβράνη των μη-γραμμωμένων κυττάρων πολφού της μήτρας. Το OXTR ανήκει στην οικογένεια των συζευγμένων υποδοχέων πρωτεΐνης G (GPCR) και έχει επτά διαμεμβρανικές περιοχές. Είναι μια πεπτιδική ορμόνη που αποτελείται από 9 αμινοξέα και το 8ο αμινοξύ (λευκίνη) και το 3ο αμινοξύ (ισολευκίνη) στη μοριακή του δομή είναι βασικές θέσεις για την αναγνώριση και τη δέσμευση του -υποδοχέα υποφαμίνης. Η σύνδεση της -οξικής υποφαμίνης στο OXTR είναι πολύ συγκεκριμένη, όπως μια ακριβής αντιστοίχιση μεταξύ κλειδιού και κλειδαριάς.

Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, το επίπεδο έκφρασης του OXTR σε μη-γραμμωτά κύτταρα πολφού της μήτρας αυξάνεται σημαντικά με την ηλικία κύησης, ειδικά φτάνοντας στο αποκορύφωμά του κατά τη διάρκεια του τοκετού. Αυτό ενισχύει σημαντικά την ευαισθησία της μήτρας στην ουσία, παρέχοντας μια φυσιολογική βάση ώστε το φάρμακο να ασκεί τα αποτελέσματά του στην επαγωγή και τον τοκετό. Για παράδειγμα, στην αρχή της εγκυμοσύνης, λόγω της χαμηλής έκφρασης του OXTR, η μήτρα δεν είναι ευαίσθητη στην -υποφαμίνη. Στα τέλη της εγκυμοσύνης, ακόμη και χαμηλότερες δόσεις -υποφαμίνης μπορεί να προκαλέσουν σημαντικές συσπάσεις της μήτρας.

Όταν δεσμεύεται στο OXTR, ενεργοποιεί τη συζευγμένη πρωτεΐνη G (G q/11), πυροδοτώντας μια σειρά από συμβάντα ενδοκυτταρικής σηματοδότησης:
Ενεργοποίηση φωσφολιπάσης C: Η ενεργοποιημένη πρωτεΐνη G ενεργοποιεί περαιτέρω τη φωσφολιπάση C - (PLC -), προάγοντας την υδρόλυση της διφωσφορικής φωσφοϊνοσιτόλης (PIP2) στην κυτταρική μεμβράνη σεοξική ωκυτοκίνητριφωσφορική ινοσιτόλη (IP3) και διακυλογλυκερόλη (DAG).
Απελευθέρωση ιόντων ασβεστίου: Το IP3 δεσμεύεται σε συγκεκριμένους υποδοχείς στο σαρκοπλασματικό δίκτυο (SR), προτρέποντας τον SR να απελευθερώσει αποθηκευμένα ιόντα ασβεστίου (Ca2+) στο κυτταρόπλασμα, με αποτέλεσμα μια ταχεία αύξηση της ενδοκυτταρικής συγκέντρωσης Ca2+. Η ενδοκυτταρική συγκέντρωση ασβεστίου μπορεί να αυξηθεί από κατάσταση ηρεμίας 10-7 M σε 10-5 M.

Ενεργοποίηση πρωτεϊνικής κινάσης C: Το DAG παραμένει στην κυτταρική μεμβράνη, ενεργοποιώντας την πρωτεϊνική κινάση C (PKC). Η ενεργοποίηση της PKC ενεργοποιεί περαιτέρω τον καταρράκτη της ενεργοποιημένης πρωτεΐνης κινάσης με μιτογόνο (MAPK), οδηγώντας στην ενεργοποίηση της φωσφολιπάσης Α2 (PLA2) και στην παραγωγή της προσταγλανδίνης Ε2 (PGE2). Το PGE2 όχι μόνο προάγει άμεσα τη μη-συστολή του πολφού της μήτρας, αλλά ρυθμίζει επίσης την τοπική φυσιολογική δραστηριότητα του στρώματος του πολφού της μήτρας μέσω της παρακρινής σηματοδότησης, ενισχύοντας την επίδραση της συστολής της μήτρας.

Η αύξηση της συγκέντρωσης του ενδοκυτταρικού ασβεστίου{0}}είναι η άμεση αιτία της μη-συστολής του πολφού της μήτρας. Η συγκεκριμένη διαδικασία έχει ως εξής:
Σχηματισμός συμπλόκου καλμοδουλίνης ασβεστίου: Το Ca2+συνδέεται με την καλμοδουλίνη (CaM) για να σχηματίσει σύμπλοκο Ca2+- CaM.
Ενεργοποίηση κινάσης ελαφριάς αλυσίδας μυοσίνης: Το σύμπλεγμα Ca2+- CaM ενεργοποιεί την κινάση ελαφριάς αλυσίδας μυοσίνης (MLCK).
Φωσφορυλίωση μυοσίνης: Το MLCK καταλύει τη φωσφορυλίωση της ελαφριάς αλυσίδας μυοσίνης (MLC).
Αλληλεπίδραση μυοσίνης ακτίνης: Το φωσφορυλιωμένο MLC αλληλεπιδρά με την ακτίνη για να σχηματίσει έναν εγκάρσιο βρόχο γέφυρας, δημιουργώντας συσταλτικότητα και προκαλώντας συστολή του μη γραμμωτού πολτού της μήτρας.

Οι συσπάσεις της μήτρας που προκαλεί εξαρτώνται από τη δόση-:
Χαμηλή δόση: πυροδοτεί κυρίως ρυθμικές συσπάσεις της μήτρας, με συχνότητα συστολής περίπου 2-4 φορές/10 λεπτά, και κάθε συστολή διαρκεί 30-60 δευτερόλεπτα. Αυτό το μοτίβο συστολής είναι παρόμοιο με τις φυσιολογικές συσπάσεις, το οποίο βοηθά στην προώθηση της προόδου του τοκετού και διευκολύνει την ομαλή γέννηση του εμβρύου.
Υψηλή δόση: μπορεί να προκαλέσει άκαμπτες συσπάσεις της μήτρας, διατηρώντας το στρώμα του πολτού της μήτρας σε συνεχή κατάσταση συστολής. Αυτή η σύσπαση μπορεί να συμπιέσει γρήγορα τα αιμοφόρα αγγεία στο στρώμα του πολφού της μήτρας, να κλείσει αποτελεσματικά τους κόλπους του αίματος στην επιφάνεια αποκόλλησης του πλακούντα, να μειώσει την επιλόχεια αιμορραγία και να παίξει βασικό ρόλο στην πρόληψη και τη θεραπεία της αιμορραγίας μετά τον τοκετό.

Υψηλές συγκεντρώσεις -οξικής υποφαμίνης μπορούν επίσης να προάγουν την ωρίμανση του τραχήλου προάγοντας τη δραστηριότητα της συνθάσης προσταγλανδίνης στον τραχηλικό ιστό, επιταχύνοντας την αποικοδόμηση των ινών κολλαγόνου και την αναδιαμόρφωση της μήτρας
Αυξημένη σύνθεση προσταγλανδινών: Η ενισχυμένη δράση της συνθάσης της προσταγλανδίνης οδηγεί σε αύξηση της σύνθεσης προσταγλανδινών. Οι προσταγλανδίνες μπορούν να ρυθμίσουν το μεταβολισμό της εξωκυτταρικής μήτρας του τραχήλου της μήτρας, να προάγουν τη δραστηριότητα της κολλαγενάσης και να διασπάσουν τις ίνες κολλαγόνου στον τράχηλο.

Μαλάκωμα και διαστολή του τραχήλου της μήτρας: Ταυτόχρονα, οι προσταγλανδίνες μπορούν να αυξήσουν την περιεκτικότητα σε υγρασία και ελαστίνη του τραχήλου της μήτρας, με αποτέλεσμα να μαλακώνουν και να τον διαστέλλουν. Αυτή η διαδικασία δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για τον κολπικό τοκετό, επιτρέποντας στο έμβρυο να περνάει πιο ομαλά από τον τράχηλο της μήτρας. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας πρόκλησης τοκετού, μπορεί όχι μόνο να δράσει άμεσα στον μη γραμμωτό πολτό της μήτρας για να προκαλέσει συσπάσεις της μήτρας, αλλά και να προάγει την ωρίμανση του τραχήλου της μήτρας, να συντομεύσει τη διαδικασία του τοκετού και να βελτιώσει το ποσοστό επιτυχίας του κολπικού τοκετού.

Έχει επίσης συσταλτική επίδραση στα μυοεπιθηλιακά κύτταρα που περιβάλλουν τους μαστικούς αδένες. Οι λοβώδεις κλάδοι του μαστού περιβάλλονται από συσταλτικά μυοεπιθηλιακά κύτταρα, τα οποία είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στην -οξική υποφαμίνη. Όταν δρα στα μυοεπιθηλιακά κύτταρα, προκαλεί συστολή τους, με αποτέλεσμα ομαλές και ρυθμικές συσπάσεις των πόρων και των σαρκομερίων. Αυτό το αποτέλεσμα συστολής βοηθά το γάλα να ρέει από τους ακίνιους στους γαλακτοφόρους πόρους, ολοκληρώνοντας τη διαδικασία του αντανακλαστικού εξώθησης γάλακτος και προάγοντας την απέκκριση γάλακτος. Κατά τη διάρκεια της γαλουχίας, η κατάλληλη εφαρμογή μπορεί να προάγει την έκκριση γάλακτος, αλλά στην κλινική πρακτική, γενικά χρησιμοποιείται περισσότερο για τη φυσιολογική προαγωγή της γαλουχίας παρά για σκόπιμη γαλουχία. Αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις όπου η στάση του γάλακτος προκαλείται από φραγμένους πόρους του μαστού, η λογική χρήση μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση της απέκκρισης γάλακτος.

Καρδιαγγειακές επιδράσεις: Χαμηλές δόσεις απόοξική ωκυτοκίνημπορεί να διαστέλλει τα περιφερικά αιμοφόρα αγγεία και να προκαλέσει αντανακλαστική ταχυκαρδία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δρα στους υποδοχείς των αγγειακών μη γραμμωτών κυττάρων του πολφού, ενεργοποιώντας μονοπάτια σηματοδότησης εντός των κυττάρων, οδηγώντας σε αγγειοδιαστολή. Ωστόσο, όταν χρησιμοποιείται σε μεγάλες δόσεις ή για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να ενεργοποιήσει το OXTR στα νεφρικά σωληνάρια, να παράγει αντιδιουρητική δράση, να προκαλέσει κατακράτηση νερού και νατρίου και να αυξήσει τον κίνδυνο "δηλητηρίασης από νερό".
Νευροτροποποιητική δράση: Μπορεί επίσης να δράσει στους νευρώνες στον παρακοιλιακό πυρήνα και στον υπεροπτικό πυρήνα του υποθαλάμου, επηρεάζοντας την κοινωνική συμπεριφορά και τη μητρική προσκόλληση του βρέφους μέσω του μεταιχμιακού συστήματος. Σε πειράματα σε ζώα, έχει αποδειχθεί ότι ενισχύει τη μητρική συμπεριφορά φροντίδας και προάγει τις συναισθηματικές συνδέσεις μεταξύ μητέρας και μωρού.